Rok
2003
Gatunek
Nu metal
Średnia Ocena
8.7
Foreword/Don't Stay
10
/10
Easier to Run
10
/10
Breaking the Habit
9.5
/10
1. Foreword/Don't Stay
10/10
Stukanie młotka w intro buduje napięcie zanim Chester zaatakuje czystym głosem i przejdzie w ciężki krzyk. Bridge to jeden z najmocniejszych momentów całej płyty — Bennington dosłownie wgniata drugą osobę w podłogę, wyrzucając z siebie żal i prosząc żeby oddano mu jego samego.
2. Somewhere I Belong
8/10
Elektroniczne wejście z lekką gitarą płynnie przechodzi z poprzedniego utworu. Mike pełni tu rolę narratora opisującego stan z dystansu, a Chester przejmuje inicjatywę w refrenie wylewając ból i pragnienie wyzwolenia. Krótkie gitarowo-perkusyjne wstawki na końcu wzmacniają klimat ostatnich chwil kawałka.
3. Lying from You
8/10
Mike zaczyna zdanie, Chester je kończy — jakby podmiot nie był w stanie samodzielnie wypowiedzieć wszystkich swoich win. W refrenie Bennington krzyczy ciężko, chcąc być odepchnięty, bo najgorsza część twojego życia to on. Końcowa sekwencja przynosi chwilę przebłysku.
4. Hit the Floor
8.5/10
Elektronika i cięższa gitara na wejściu, spokojny rap Mike'a w zwrotce i ciężki krzyk Chestera w refrenie. Podmiot boi się wypowiedzieć to, co naprawdę siedzi mu w głowie — jakby sama myśl o tym była zbyt przytłaczająca.
5. Easier to Run
10/10
Spokojne nutki i wokal Chestera na granicy emocjonalnego krzyku i czystego głosu. Bridge w zupełnie innych tonach brzmi jak śpiewający anioł — jeden z najpiękniejszych momentów całej płyty. Tekst o ucieczce od problemów, która jest łatwiejsza niż stawienie im czoła.
6. Faint
8/10
Legendarne samplerowe rozpoczęcie i błyskawiczne rapowanie Shinody nadające pędu. Punkt zwrotny albumu — podmiot ogłasza, że nie da już sobą pomiatać i nie będzie żył jak do tej pory. Tempo i ciężkie brzmienie uwydatniają siłę tych słów.
7. Figure.09
8/10
Mega elektroniczne wejście z ciężkim riffem. Chester wylewa emocje w refrenie, a bridge z naprzemiennym podziałem wersów między Mikiem a Chesterem symbolizuje chaos w głowie kogoś, kto zmaga się z niemożnością oddzielenia się od toksycznej osoby lub uzależnienia.
8. Breaking the Habit
9.5/10
Najbardziej elektroniczny kawałek na albumie z czystym głosem Chestera przez cały czas trwania. Elektroniczne skrzypce nadają charakteru, a przejście kulminacyjne przynosi wzniosłość kiedy Bennington zaczyna krzyczeć — podmiot wie, że musi przestać robić to, co robił dotychczas.
9. From the Inside
9/10
Płynne przejście do kawałka z cięższymi gitarami w intro. Chester nie wie komu ufać i chce wyrwać wszystko z siebie i wyrzucić jak najdalej — jest zmęczony, ale ma jeszcze siłę żeby się nie poddać.
10. Nobody's Listening
8/10
Wejście dające vibe filmów o sztukach walki — Mike błyszczy tu rapowym kunsztem. Piękne krzyki Chestera w refrenie nadają klimatu kawałkowi o bólu i słabościach podmiotu, którego nikt nie chce słuchać.
11. Session
8/10
Krótki instrumental będący elektronicznym podsumowaniem całej płyty. Niby agresywny, a jednak kojący — spokój i chaos w jednym, wyznaczający ostateczny kontekst przed Numb.
12. Numb
9/10
Legendarne elektroniczne rozpoczęcie i czysty głos Chestera wbijający w fotel. Z bridge'u wylewają się emocje Benningtona — poruszający wokal, który trudno zapomnieć. Podmiot wyzwolił się — jest odrętwiały i wyczerpany, ale wreszcie wolny.
Meteora to album wydany 25 marca 2003 roku — i jeden z lepszych albumów koncepcyjnych, jakie słyszałem. Jego osnowa opiera się na walce zarówno z wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi cierpieniami. Główny bohater przechodzi długą drogę — od całkowitej wściekłości, przez skruchę i oświecenie, aż do finalnego wyzbycia się zła i zachowania resztek dobra, które w nim zostało.
Wszystkie utwory są ze sobą spójne i często przechodzą płynnie między sobą — słuchacz czasem nie zauważy, kiedy dana piosenka się kończy, a kolejna zaczyna. To rzadka cecha w mainstreamowym nu-metalu i właśnie ona sprawia, że Meteora słucha się jak jedną, długą historię, a nie zbiór singli.
Foreword i Don't Stay otwierają album z impetem — stukanie młotka w intro buduje napięcie, po czym Chester atakuje czystym głosem, by w refrenie przejść w ciężki krzyk. Bridge tego kawałka to jeden z najmocniejszych momentów całej płyty — Bennington dosłownie wgniata drugą osobę w podłogę, wyrzucając z siebie żal: "nie potrzebuję cię więcej, nie chcę być ignorowany", "po prostu oddaj mi mnie samego". To rana, którą ktoś zostawił głęboko.
Lying from You idzie o krok dalej — podmiot uznaje własną winę, uważa się za złodzieja, bo kradnie czas i go marnuje. W refrenie Chester krzyczy ciężko, chcąc być odepchnięty, bo "najgorsza część twojego życia to ja". Sam siebie chce ukarać. Końcowa sekwencja przynosi chwilę przebłysku — Mike przyznaje, że nie chciał być taki, jaki jest, i nie chciał odchodzić, jednak już taki jest.
Faint to jeden z najszybszych kawałków na albumie — legendarne samplerowe rozpoczęcie, błyskawiczne rapowanie Shinody nadające pędu, rozgniewany Chester w refrenie. Ale ten utwór to nie tylko gniew — to przede wszystkim punkt zwrotny. Podmiot ogłasza, że nie da już sobą pomiatać, nie będzie ignorowany, nie będzie żył jak do tej pory. Tempo i ciężkie brzmienie uwydatniają siłę, z jaką wypowiadane są te słowa.
Hit the Floor przynosi z kolei jeden z bardziej życiowych tekstów na albumie — w jednej chwili jesteś na szczycie, za moment znowu na dole i musisz patrzeć, ile straciłeś. Myślisz że wygrałeś, a później wszystko znika. Podmiot przez cały utwór boi się wypowiedzieć to, co naprawdę siedzi mu w głowie — jakby sama myśl o tym była zbyt przytłaczająca.
Easier to Run to jeden z najpiękniejszych fragmentów płyty. Spokojne, delikatne nutki na początku, wokal Chestera na granicy emocjonalnego krzyku i czystego głosu, a po drugiej zwrotce bridge w zupełnie innych tonach — jakby śpiewający anioł. Rapowanie Shinody jest tu spokojniejsze niż zwykle, a harmonia z Benningtonem pod koniec zwrotki nadaje wzniosłego, lekko elektronicznie zmodyfikowanego klimatu. Tekst o ucieczce od problemów, która jest łatwiejsza niż stawienie im czoła, zawiera też słowa, które dziś brzmią szczególnie ciężko: "i nigdy więcej nie iść naprzód, żeby nie było żadnej przeszłości".
Breaking the Habit to z kolei najbardziej elektroniczny kawałek na albumie i jeden z najlepiej skonstruowanych. Czysty głos Chestera od początku do końca, elektroniczne "skrzypce" nadające charakteru, a przejście kulminacyjne przynoszące wzniosłość, kiedy Bennington zaczyna krzyczeć. Podmiot wie, że to, co robił do tej pory, było dla niego złe — nie wie, dlaczego musi krzyczeć, ale wie, że musi przestać robić to, co robił dotychczas. Ten moment symbolizuje decyzję — i to słychać w każdej nucie.
Session — krótki instrumental — to elektroniczne podsumowanie całej płyty. Niby agresywne, a jednak kojące. Spokój i chaos w jednym — i właśnie to wyznacza ostateczny kontekst przed Numb.
Numb domyka album z pełnym rozmachem. Legendarne elektroniczne rozpoczęcie, czysty głos Chestera w zwrotkach wbijający w fotel, szeptane wstawki Mike'a nadające tempa. Z bridge'u wylewają się emocje Benningtona — piękny, poruszający wokal, który trudno zapomnieć. Końcówka, gdzie motyw z intro brzmi jednocześnie ze zmodyfikowanym refrenem, to jedno z najlepszych zakończeń albumu, jakie słyszałem. Podmiot wyzwolił się — "już cię tutaj nie czuję" — jest odrętwiały, wyczerpany, ale wolny.
Największym atutem albumu jest Chester Bennington — jeden z najbardziej utalentowanych wokalistów na świecie, który płynnie przechodzi od wręcz anielsko wysokiego śpiewu do wrzasku brzmiącego jak demon. Nie robi tego dla efektu — każde przejście oddaje dokładnie te emocje, które odczuwa podmiot w danym momencie kawałka.
Doskonale współgra z nim Mike Shinoda — gitarzysta, kompozytor i wokalista wspomagający, a w niektórych numerach nawet główny. Jego rola na tej płycie jest wyjątkowa: Mike pełni funkcję narratora, podczas gdy Chester tę historię przeżywa i wyraża emocjonalnie. Najlepiej widać to w Somewhere I Belong — Shinoda rapuje spokojnie, jakby opisywał czyjś stan z dystansu, a Bennington przejmuje inicjatywę w refrenie, wylewając z siebie ból i pragnienie wyzwolenia. To nie jest przypadkowy podział — to przemyślana narracja na dwóch głosach.
Najbardziej wyrafinowanym przykładem tej współpracy jest Lying from You, gdzie Mike zaczyna zdanie, a Chester je kończy. Jakby podmiot nie był w stanie samodzielnie wypowiedzieć wszystkich swoich win i ktoś musiał mu w tym dopomóc. To jeden z najbardziej oryginalnych zabiegów wokalnych na całej płycie.
Rob Bourdon jako perkusista poradził sobie na tym albumie nadzwyczaj dobrze. Choć trudno tu o spektakularne solówki czy techniczne popisy, jego przeważnie proste rytmy oraz gdzieniegdzie zagrane przejścia perkusyjne sprawiają, że płyta dostaje ostatnią wisienkę na torcie. Bez tej sekcji rytmicznej Meteora nie brzmiałaby tak samo — jest ona spoiwem między elektroniką, gitarami i wokalami.
Meteora to album, który słucha się inaczej, wiedząc to, co wiemy dziś. Chester Bennington odszedł w 2017 roku. Słowa z Easier to Run — o niemożności pójścia naprzód i ucieczce od przeszłości — brzmią z perspektywy czasu jeszcze ciężej. Nie zmienia to jednak oceny muzyki — a może ją tylko pogłębia. Meteora była i pozostaje jednym z najlepszych albumów nu-metalowych początku XXI wieku.
hard octaves
hard octaves Jakub Zaborowski © 2026
Wszelkie prawa zastrzeżone