Rok
2008
Gatunek
Heavy metal
Średnia Ocena
8.4
Dead Memories
10
/10
Sulfur
9
/10
Snuff
9
/10
1. .execute.
8/10
Intro w formie zniekształconego programu telewizyjnego z wiadomościami. Narastający mrok, piski w tle, aż po minucie wjeżdża Joey na perkusji z ekstremalnie technicznym i błyskawicznym uderzeniem.
2. Gematria (The Killing Name)
8/10
Płynne przejście z intra — nie czuć zwolnienia, jakby apokalipsa nie potrzebowała przerwy. Talerze Joeya nadają opanowanego chaosu, a pytanie 'Co jeśli Boga to nie obchodzi?' wyznacza temat całego albumu.
3. Sulfur
9/10
Soczysta perkusja na wejściu buduje napięcie zanim wjedzie cięższy riff. Tekst o kimś, kto świadomie podejmuje złe dla siebie decyzje i zna ich konsekwencje — 'Będę cierpiał do końca życia, ale zawsze znajdę wyjście do przetrwania'. Piękna solówka w połowie.
4. Psychosocial
8.5/10
Legendarna gitarka na wejściu i ultra ciężkie wejście z perkusją. Majestatyczna solówka w połowie, często przytaczana jako jedna z trudniejszych technicznie. Dopracowane stopy i talerze Jordisona robią robotę przez cały utwór.
5. Dead Memories
10/10
Klimatyczna mroczna gitara i czysty głos Taylora zamiast buntowniczego krzyku. Tekst o wspomnieniach, których nie można się pozbyć — 'Nigdy nie przetrwam z martwymi wspomnieniami w sercu'. Ultra ciężki riff w połowie uderza tym mocniej, że wcześniej było tak spokojnie.
6. Vendetta
8/10
Mroczne wejście z megaszybką perkusją i hymnowym tonem. Utwór o człowieku, który nigdy nie jest gotowy na to, co nadejdzie. Pytanie 'czy jesteś gotowy na czas swojego życia?' może nawiązywać do śmierci — czy dasz radę to wytrzymać?
7. Butcher's Hook
7.5/10
Bardziej elektroniczne i wyższe wejście, słyszalne funkowe zacięcie. Czysty głos Taylora w refrenie zaskakuje. Dwuznaczny tekst — podmiot albo sam się poddaje, albo prowokuje innych do buntu, żeby mieć pretekst do kolejnego upadku.
8. Gehenna
7.5/10
Pojedynczy talerz i wolne gitary nadają ciężkiego klimatu. Krótkie dwusekundowe wybuchy szybkiej perkusji i krzyku pojawiają się cztery razy w zwrotce jak ataki paniki. Jordison stoi tu techniką, nie szybkością — gitara po refrenie brzmi jakby płakała.
9. This Cold Black
8/10
Wejście perkusyjnie przypominające reggaeton, ale klimat pozostaje ciężki. Podmiot chciałby naprawić świat bronią i zniszczeniem. Chaotyczna solówka rozpędzona bez możliwości zatrzymania.
10. Wherein Lies Continue
8.5/10
Bębny na wejściu jak tarabany na wojnie. Wolniejszy i cięższy kawałek o ludziach nieprzygotowanych na drastyczną zmianę — ludzie jako wirus dla Ziemi. Mroczna końcówka z dziwnymi dźwiękami instrumentów i syreną w tle.
11. Snuff
9/10
Pierwsza akustyczna gitara na albumie i anielski głos Taylora w formie ballady. Bohater kogoś stracił — 'Jeśli mnie kochasz, daj mi odejść'. Gitara w połowie brzmi jakby płakała razem z nim.
12. All Hope Is Gone
9/10
Po smutnej balladzie ekstremalnie szybkie wejście gitar i techniczna perkusja Jordisona domykają album apokalipsą. 'Cała nadzieja przepadła' — jest już za późno by cokolwiek naprawić, pozostała tylko zniewalająca, nie wyzwalająca wojna.
All Hope Is Gone to album wydany 26 sierpnia 2008 roku, który ma do przekazania znacznie więcej niż tylko chęć cięższego grania. To płyta pełna odniesień do ludzkich zachowań — niezrozumiałych, destruktywnych i przerażających w kontekście tego, jak naprawdę wygląda świat. Slipknot wyrzuca tu z siebie wszelkie negatywne emocje związane z tymi zachowaniami. Większość utworów jest na maksa agresywna i nieoszczędzająca w słowach — teksty mówią o masowych zabójstwach, zniszczeniu Ziemi i "zbawieniu" w postaci apokalipsy. Ale między tymi anarchicznymi kawałkami są wplecione bardziej emocjonalne momenty, jak Dead Memories czy Snuff, które ujmują nie agresją i wulgaryzmami, a uczuciami przekazanymi spokojniej i bez krzyku.
Płyta jest jedną z krótszych w dyskografii Slipknot, jednak kompozycje są na tyle mocne, że duża część z nich należy dziś do najpopularniejszych w całej karierze zespołu. Przede wszystkim Psychosocial — prawdopodobnie najrozpoznawalniejszy utwór grajków z Iowa, z legendarnym riffem i solówką często przytaczaną jako jedną z trudniejszych technicznie, a przy tym absolutnie majestatyczną.
Nagranie brzmi miejscami chaotycznie — i nie jest to tylko efekt artystyczny. Podczas sesji nagraniowych zespół podzielił się na kilka obozów, a jak sami przyznają, najtrudniej współpracowało się z perkusistą Joeyem Jordisonem. Corey Taylor otwarcie stwierdził, że All Hope Is Gone to jego najmniej lubiany projekt Slipknot, mimo komercyjnego sukcesu. Tę napiętą atmosferę słychać w każdym takcie — ale paradoksalnie dobrze służy przekazowi płyty. Krążek o końcu nadziei i ludzkiej destrukcji brzmi przekonująco właśnie dlatego, że tworzyli go ludzie w prawdziwym konflikcie.
Całość jest wyraźnie cięższa niż poprzedniczki — surowsza niż Iowa i brutalniejsza niż debiutancki Slipknot — co nadaje jej jeszcze mroczniejszego charakteru. To świadoma ewolucja w kierunku bardziej tradycyjnego metalu, ale bez porzucania tego, co Slipknot robi najlepiej: chaosu, energii i emocji.
Intro .execute. wprowadza słuchacza w klimat zniekształconego programu telewizyjnego z wiadomościami — narastający mrok, piski w tle, aż po minucie wjeżdża Joey na perkusji z ekstremalnie technicznym uderzeniem. Przejście do Gematria (The Killing Name) jest płynne — nie czuć zwolnienia, jakby apokalipsa nie potrzebowała przerwy. Pytanie "Co jeśli Boga to nie obchodzi?" wyznacza temat całego albumu: co człowiek zrobi, jeśli nie ma już żadnych granic?
Sulfur to jeden z najmocniejszych momentów płyty — soczysta perkusja na wejściu buduje napięcie zanim wjedzie cięższy riff, a tekst opisuje kogoś, kto podejmuje decyzje, które są dla niego złe, ale i tak je podejmuje, bo zna swoje ograniczenia. "Będę cierpiał do końca życia, ale zawsze znajdę wyjście do przetrwania" — to zdanie z powodzeniem mogłoby znaleźć się na Dirt Alice in Chains, bo obaj wokaliści opisują ten sam mechanizm: świadomość własnej destrukcji połączoną z niemożnością jej zatrzymania.
Dead Memories to emocjonalne centrum płyty. Klimatyczna mroczna gitara, czysty głos Taylora i tekst o wspomnieniach, których nie można się pozbyć — "nigdy nie przetrwam z martwymi wspomnieniami w sercu". Ciężki riff w połowie kawałka uderza tym mocniej właśnie dlatego, że wcześniej było tak spokojnie.
Gehenna zaskakuje wyciszeniem — powolne gitary, Taylor śpiewa ciszej, a krótkie dwusekundowe wybuchy szybkiej perkusji i krzyku pojawiają się cztery razy w zwrotce jak ataki paniki. Jordison stoi tu techniką, nie szybkością — i to robi największe wrażenie.
Snuff to ballada, której nikt się po Slipknot nie spodziewał — pierwsza akustyczna gitara na albumie, anielski głos Taylora i gitara w połowie utworu brzmiąca jakby płakała razem z bohaterem. Po niej tytułowy All Hope Is Gone uderza jak ściana — rwące gitary i techniczny Jordison domykają krążek apokalipsą, na którą przez cały czas czekaliśmy.
Na uznanie zasługuje przede wszystkim Corey Taylor — tam gdzie trzeba krzyczy z niezwykłą energią, a gdzie trzeba zaśpiewa krystalicznie czystym, niemal anielskim głosem przekazując emocje skryte w głębi. Ta dwoistość jest główną siłą tego wydawnictwa — bez spokojnych momentów agresja nie robiłaby takiego wrażenia.
Joey Jordison był w tamtym okresie jednym z najlepszych perkusistów na świecie. Gra ekstremalnie technicznie i błyskawicznie jednocześnie — w Psychosocial dopracowane stopy i talerze, w Gehenna cisza i precyzja zamiast prędkości, w All Hope Is Gone pełen chaos kontrolowany żelazną ręką. Niezależnie od tego, jak trudna była współpraca przy nagraniu, rezultat mówi sam za siebie.
All Hope Is Gone to nie jest łatwe słuchowisko. Jest chaotyczne, miejscami przytłaczające i nie zawsze wygodne w odbiorze. Ale właśnie o to chodzi — nadzieja rzadko kiedy kończy się łagodnie.
hard octaves
hard octaves Jakub Zaborowski © 2026
Wszelkie prawa zastrzeżone